~ Nieuws ~

Het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg

 deelt mede dat op 

ZONDAG 17 JUNI 2012

tijdens de Goddelijke Liturgie, gevierd in de Kathedraal van de Heilige Aartsengelen, Stalingradlaan 34 te 1000 Brussel,

de

PRIESTERWIJDING

zal worden toegediend aan de

Eerwaarde Diaken Ciprian Popescu

Alle gelovigen zijn hartelijk uitgenodigd hieraan deel te hebben en te bidden opdat hij hiervoor waardig moge zijn.

Metten: 9u00 – Liturgie: 10u00

Diaken Ciprian Popescu werd geboren te Timişoara (Roemenië). Hij is de zoon van een orthodoxe priester. Studeerde theologie in zijn geboorteland en vervolmaakte zijn studies in Venetië. Hij is tevens een gepassioneerd zanger. Hij is gehuwd met Ana Camelia (eveneens zangeres) en hebben samen drie zoontjes. Hij werd diaken gewijd door Zijne Eminentie Metropoliet Nicolae van de Banat en heeft met diens zegen zich geïntegreerd in de schoot van ons Aartsbisdom. Hij diende aanvankelijk in de Parochie van de HH. Martinus van Tours en Silouan de Athoniet (Brussel – Sint-Gillis), maar is nu reeds 6 jaar diaken van de Griekstalige Parochie van de Heilige Nikolaas (Schaarbeek). Na zijn priesterwijding zal de bediening van onze Parochie van de Drie Hiërarchen (Hasselt) combineren met deze van de Heilige Nikolaas in Schaarbeek. We wensen hem alvast elk goeds toe en bidden opdat God hem waardig keure! AXIOS!

KLIK HIER: VOOR UITNODIGING PRIESTERWIJDING

Hasselt – op zondag 8 april 2012, Palmzondag, beleefde onze jonge Parochie de vreugdevolle gebeurtenis van de viering van de dopen van de twee kleine zusjes Sofia en Kristina Amarova. Deze had plaats na de Goddelijke Liturgie en de Agapen die erop volgden. De Goddelijke Liturgie werd voorgegaan door Zijne Excellentie Bisschop Athenagoras van Sinope, hulpbisschop van de Metropoliet van België en bisschoppelijke overste van onze Parochie. Hij hield een homilie over het belang van oprechte gevoelens te uiten. Maria Magdalena deed dit t.o.v. Christus, terwijl Judas het tegendeel bewees. Ook het rondomstaande volk dat op Palmzondag Christus met vreugdekreten toejuichde, bleek enkele dagen later tot Pilatus te roepen: ‘Kruisig Hem’…

De viering van het Doopsel was een heel ontroerende gebeurtenis voor de ouders Irakliy en Natalia Amarov, die voor het eerst sinds ze zich in ons land zijn komen vestigen ervoeren ware vrienden te hebben. Bisschop Athenagoras verzekerde hen dat ze niet alleen goede vrienden hebben, maar nu ook deel uitmaken van de spirituele familie van de Orthodoxe Parochie van Hasselt! Het echtpaar heeft 4 kinderen: 2 zonen en 2 dochtertjes.

God zegene hen en schenke hen Nog vele jaren!

Zie hier: de foto’s.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

REGELMATIGE DIENSTEN:

In de schoot van de orthodoxe parochie van de Drie Hiërarchen in Hasselt worden op volgende regelmatige tijdstippen liturgische diensten gevierd:

telkens op het 1e, 3e en 5e weekend van de maand

• op zondag om 9u30: Metten
• op zondag om 10u00: Goddelijke Liturgie

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

REGELMATIGE DIENSTEN:

In de schoot van de orthodoxe parochie van de Drie Hiërarchen in Hasselt worden op volgende regelmatige tijdstippen liturgische diensten gevierd:

telkens op het 1e, 3e en 5e weekend van de maand

• op zondag om 9u30: Metten
• op zondag om 10u00: Goddelijke Liturgie

Hasselt – Op zaterdag 28 januari 2012 vierde onze jonge Parochie haar patroonsfeest, de Synaxis van de Drie Hiërarchen. Dit gebeurde met de viering van de Goddelijke Liturgie voorgegaan door Bisschop Athenagoras van Sinope, hulpbisschop van onze Metropoliet Panteleimon van België, in concelebratie met Aartspriesters Silouan Osseel (rector van de Parochie van Eindhoven) en Emmanuel Kazilas (rector van de Parochie van Genk) en Diaken Ciprian Popescu (parochie van Schaarbeek). De Eerwaarde Heer Simon Lambregs (priester van het Bisdom Hasselt) was zich komen vervoegen in een geest van gemeenschappelijk gebed.

Ter gelegenheid van het feest waren enkele leden van de parochie van Gent onze zangers komen vervoegen en versterken. Ze zongen voornamelijk in het Nederlands, maar ook enkele hymnen in andere talen en melodieën!

De leden van de Parochieraad waren heel blij heel wat gelovigen te hebben mogen verwelkomen en stellen nogmaals vast dat de aanwezigheid van een orthodoxe parochie in Hasselt niet zonder belang is en een leemte kan opvullen in het hartje van de Provincie Limburg.

Bisschop Athenagoras hield er een homilie over de merkwaardige figuren van de Drie Hiërarchen (zie hierna de volledige tekst van de homilie).

Aan het einde van de Dienst dankte Bisschop Athenagoras de aanwezige priesters, Eerwaarde Heer Simon Lambregs, de koorzangers, maar ook de mensen van de kern van de Parochie die zich belangeloos inzetten voor de goede uitbouw van de Parochie en voor de uitstraling van de Orthodoxie in onze regio. Er volgde een ‘Agape’, een broederlijke maaltijd in de parochiezaal.

De dag werd afgesloten met een voorstelling gebracht door de leerlingen van Mihaela Balan en twee leerlingen van Metaxia Niakas. De eerste groep bracht een klein toneelstukje en enkele muzikale intermezzo’s, alsook het zingen van enkele kerkelijke hymnen in meerdere talen. De twee zusjes (leerlingen van Metaxia) brachten iets rijkelijk over de viering van Kerstmis volgens diverse tradities en culturele achtergronden en een gedicht over de Heilige Johannes Chrysostomos. Mgr Athenagoras mocht er aan de jongeren enkele pakjes uitdelen.

Bisschop Athenagoras onderhield zich tenslotte ook met enkele leden van de kern van de Parochie over toekomstige projecten.

Klik hier voor: het fotoalbum.

Iedereen keerde met voldoening naar huis!

We eren deze maand de gedachtenis van de Drie Oecumenische Leraren en Hiërarchen, patroonheiligen van deze parochie, maar ook van het onderwijs. Vandaag vieren we een feestelijke Liturgie, met de deelname van vertegenwoordigers van het onderwijs, leerlingen en leerkrachten. Deze laatsten spannen zich in opdat de jonge generatie kan en mag genieten van degelijk onderricht en een deugdzaam bestaan; maar ook dat ze kan werken aan de zuiverheid van de ziel en de schoonheid van de kennis. We eren de gedachtenis van de Drie Hiërarchen! Heeft deze viering echter zin in tijden in dewelke we grootse problemen trotseren? Of vieren we dit feest eenvoudig als een folkloristisch feest, zonder betekenis en wezenlijke inhoud; enkel als een herinnering aan een ver verleden, sinds de Drie grote Kerkvaders 17 eeuwen geleden leefden.

Kan dit feest betekenis hebben in een tijdperk van de globalisatie; in de gemeenschap van de nieuwe snelheden van het internet en de hedendaagse technologie; in een nieuwe wereld die beheerst wordt door de successen van de biotechnologie? Het antwoord voor hen die de kritikaliteit van onze tijd bestuderen, kan slechts ‘JA’ zijn! Ja, het feest van de Drie Hiërarchen heeft zin omdat we beetje bij beetje de zin van het onderwijs verliezen, en als we de zin van het onderwijs verliezen, dan hebben we eveneens de zin van het leven verloren. En dan heeft het geen zin meer van te bestaan! We hebben nood aan de Heiligen Basilios, Gregorios en Johannes Chrysostomos, opdat zij ons opnieuw zouden herinneren dat de ware bestemming van het onderwijs slechts deze kan zijn die zij zelf hebben beleefd en ons hebben overgeleverd: nl. de band tussen de kennis en de deugd met het oog op een totale vervolmaking van de mens! Want diegene die alleen de kennis heeft verworven, zonder de deugd, wordt ongetwijfeld aanleiding van vernieling. Want de kennis zonder de deugd vervaardigt ‘slimme’ bommen, die met chirurgische preciesheid levens en culturen vernielen. We hebben het al beleefd en beleven het nog op tragische wijze! Want de kennis zonder de deugd heeft reeds twee wereldoorlogen teweeggebracht en één atoomoorlog. Want de kennis zonder deugd ontneemt van onschuldige kinderen in Zuid-Amerika en in Afrika levensnoodzakelijke organen, om ze te transplanteren bij rijke West-Europeanen en Amerikanen. Dit alles werd mogelijk door onderlegde wetenschappers, die heel intelligent zijn, maar een leeg hart hebben. Daarom houden we voet bij stuk: ja, kennis is een groot goed, maar in samenhang met de deugd; omdat het onderwijs zonder de deugd i.p.v. zegen een vloek wordt voor de mensheid.

De Drie Hiërarchen zijn niet zomaar Kerkvaders. Ze genoten van een universele opleiding en hadden een zeer brede kennis. Ze kenden niet alleen theologie, maar beheersten vele wetenschappen van hun tijd en studeerden aan de meest vermaarde centra. De Heilige Basilios was onder meer chirurg en astronoom. De Heilige Gregorios kreeg reeds toen hij nog studeerde een universitaire leerstoel toevertrouwd. Hij onderwees slechts twee jaar en keerde daarop terug naar zijn vaderland – de Pontus – om er kennis te maken met het ascetisch leven. Ook Chrysostomos was een ware ster in de wetenschappen. Maar wat verbond de Drie? De kennis met een ascetische ethos. Ze maakten van het onderwijs een zaak van het leven en dat is wat zij ons precies hebben doorgegeven: nl. een onderwijs die de mens respecteert; een onderwijs die de mens dient en hem niet tot een slaaf maakt. Een onderwijs die de mens transfigureert. Een onderwijs waar heersen: het charisme, de liefde, de openbaring van de ware roeping van elke leerling: m.a.w. een onderwijs die vreugde en voldoening afdwingt.

Het voorstel van de Drie Hiërarchen m.b.t. het onderwijs is baanbrekend, zelfs voor ons tijdperk. Johannes Chrysostomos zegt: “De kinderen moeten niet onderwezen worden dat wat de leerkracht wilt, maar al datgene wat de leerling kan vatten en opnemen”. Daarom zei Gregorios ook dat de leerkracht in staat moet zijn de roepingen van zijn leerlingen te onderscheiden en hen bij te staan in hun beroepskeuze, die bepalend kan zijn voor hun verdere levensloop. Opdat de leerkracht hierin kan slagen en opdat hij algemeen zou slagen in zijn opdracht dient – volgens Basilios – de leerkracht “weet te hebben van de psychologie van de mens, de Heilige Schrift te bestuderen, zacht te zijn van karakter en de gave hebben van het onderricht”. Tenslotte is niet iedereen een leraar.

Het onderwijs is voor de Drie Oecumenische leraren geen onderdeel van ons leven, maar ons ganse leven. Daarom kan men slechts de betekenis van het onderwijs vatten in de persoon zelf van Christus, die het Leven zelf is. In de praktijk is het onderwijs een weg naar het leven, een weg naar Christus en de opheffing van de dood.

We hebben het recht niet de Drie Hiërarchen te zien als loutere bisschoppen, of als loutere asceten, of als aparte wetenschappers. Nee, de Drie Hiërarchen belichamen deze kwaliteiten tegelijkertijd. Ze zijn predikers van Christus, die het leven van de Kerk van Christus beleven en zich inspannen en helpen voor een verbetering van het drama van de mens. “Een voornaam streven van het onderwijs is de redding van de ziel en de schoonheid van de goddelijke dingen”, aldus Gregorios. Het betreft hier geen idealistisch fundament van de zin van het onderwijs. Met deze woorden legt Gregorios theoretisch de grondslag van iets dat hij empirisch poogt te beleven in zijn persoonlijk leven. Nl. hoe de vervolmaking van de mens in deze schoonheid van de goddelijke dingen – die in de wereld bestaan en enkel door het menselijk verstand te vatten zijn – het doel is van het onderwijs.

De standpunten van de drie grote geestelijke figuren en leraren van de orthodoxe theologie waren het product van diepere oprechte beleefde bevestiging van een God-menselijke relatie.

We vieren dus het feest van de Drie Grote Verlichters van de Godheid. We eren de goudblinkende monden van het christelijke woord. Het volstaat echter niet hen te eren. We dienen naar hen te luisteren. Zeker in een tijdperk waarin waarden en principes in het belachelijke worden getrokken en over boord worden gegooid, hebben we meer dan ooit nood aan een gids die ons leidt op de weg van de deugd. We hebben nood aan waarachtige voorbeelden, zoals deze Drie Grote Hiërarchen. Hun feest is daarom een aanleiding om hen nog meer te bestuderen.

Het probleem van de jeugd van vandaag is dat wij onszelf hebben willen bevrijden van de morele waarden die ons werden onderwezen. Laten we daarom leren uit het begrip metanoia, wat betekent verandering van denkwijze en van levenswijze, door nieuwe wegen in te slaan, die ons helpen ons leven een waarachtiger kerkelijk karakter te bieden. En daar waar we niet meer in staat zijn zelf iets te doen, laat ons daar God zelf spreken!

Met andere woorden, als het leven van onze jongeren iets meer kerkelijk zal zijn, dan zal het iets minder hectisch en stresserend zijn. God is het voorbeeld van liefde. God is liefde. Dat wat onze jongeren nodig hebben en dat waar wij nood aan hebben, is van in ons hart en in ons leven wat meer plaats te voorzien voor God. Laat ons pogen dit te verwezenlijken. Voor onszelf en voor onze kinderen. Voor vandaag en voor morgen. Maar ook voor de eeuwigheid. Amen.

PAROCHIEFEEST

FEEST VAN DE DRIE HIERARCHEN ZATERDAG 28 JANUARI 2012

Hierbij nodigen wij u uit op ons parochiefeest, het feest van De Drie Hiërarchen, dat we zullen vieren op zaterdag 28 januari 2012.

De Metten beginnen om 09u30, gevolgd door de Goddelijke Liturgie, voorgegaan door onze Bisschop Athenagoras van Sinope, hulpbisschop van onze Metropoliet Panteleimon.

Daarna volgen feestelijke agapen. Iedereen brenge iets mee.

Limburgse leerlingen die orthodoxe godsdienstles volgen, brengen nadien iets rond de hun geloof.

We hopen u talrijk te mogen verwelkomen en samen dit feest te mogen vieren.

De leden van de Parochieraad.

+ B A R T H O L O M E O S

DOOR DE GENADE GODS AARTSBISSCHOP VAN KONSTANTINOPEL,
HET NIEUWE ROME,
EN OECUMENISCH PATRIARCH,
AAN ALLE GELOVIGEN VAN DE KERK: GENADE, VREDE EN BARMHARTIGHEID ZIJ U, VAN CHRISTUS DE HEILAND, DIE IN HEERLIJKHEID IS OPGESTAAN.

Geliefde broeders en zusters, dierbare kinderen in de Heer,

Met vreugde en vrede richten wij opnieuw  tot u de vreugdevolle en hoopvolle groet: «Christus is verrezen»!
De omstandigheden en de gebeurtenissen van onze huidige tijd lijken deze vreugdevolle groet niet te rechtvaardigen. De natuurrampen die plaats hebben gevonden met de aardbevingen, de tsunami en de dreiging van mogelijke ontploffing van kerncentrales, maar ook het oorlogsgeweld en terroristische aanslagen met zijn vele slachtoffers, laten zien dat onze wereld zwaar gewond is en in doodsnood onder de druk van natuurlijke en geestelijke krachten.
Toch is de opstanding van Christus een werkelijk feit en verleent aan de gelovige Christenen zekerheid en aan alle mensen de mogelijkheid om de ongunstige gevolgen te boven te komen van natuurrampen en geestelijke ontsporingen.
De natuur komt in opstand wanneer het hoogmoedig trotse menselijke verstand de ongekend grote krachten tracht te temmen, die de Schepper heeft gelegd in de schijnbaar onomvangrijke en trage elementen. Wanneer we vanuit een geestelijke oogpunt de ongunstige natuurverschijnselen bezien die de laatste tijd onze planeet herhaaldelijk treffen, zouden we op de gedachte kunnen komen dat dit alles niet los staat van de geestelijke ontsporing van de mens. De tekenen van de ontsporing, zoals de hebzucht, de onverzadigbare geldzucht, gecombineerd met de onverschilligheid tegenover de armoede van velen die veroorzaakt wordt door de overmatige zelfverrijking van enkelen, lijken voor de natuurwetenschappers geen verband te hebben met de natuurrampen.
Maar toch, voor de onderzoeker die het geestelijk bekijkt, verstoort de zonde niet alleen de harmonie van de geestelijke verhoudingen, maar ook die van de natuurlijke orde.
Er bestaat een mystiek verband tussen het ethische kwaad en het natuurlijke kwaad en als wij van het tweede verlost willen worden, moeten wij in ieder geval aan het eerste verzaken. Onze opgestane Heer Jezus Christus, de nieuwe mens en God, is het voorbeeld van de weldoende invloed van het heilige op de natuur. Hij heeft de natuurlijke en geestelijke ziekten genezen, en weldoend en de mensen helend ging Hij rond, en tegelijkertijd bracht Hij het door de storm in beroering gebrachte meer tot kalmte en vermenigvuldigde Hij de vijf broden zodat vijfduizend man verzadigd werden. Zo combineerde Hij het herstel van de geestelijke en natuurlijke harmonie. Wanneer wij een gunstige invloed willen uitoefenen op de huidige ongunstige omstandigheden van de natuur en van de politiek, is er geen andere weg dan die van get geloof in de opgestane Christus en het onderhouden van Zijn, voor ons mensen heilzame, geboden.
Christus is opgestaan en heeft de volmaakte zeden van de mens medeverheven die deze zeden verdorven had, toen Hij de eerstgeborene werd en de wegbereider bij de hergeboorte van de wereld, van de mensen en de natuur. De boodschap van de opstanding is niet zonder wezenlijke invloed op de kwaliteit van het menselijk leven en de gelijkmatige werking van de natuur. Hoe voller en dieper wij de opstanding van Christus zullen beleven in het diepst van ons hart, des te weldadiger zal de invloed zijn van ons bestaan op heel de mensheid en de wereld van de natuur. De natuurwetenschappers hebben misschien het verband nog niet opgemerkt tussen het herboren worden van de mens en van de natuur, maar de ervaring van de heiligen – moge die ook onze ervaring zijn – verzekert ons dat het bewezen is, dat de mens die wezenlijk in Christus herboren is, de door de zonde verstoorde harmonie van de natuurlijke verschijnselen herstelt. Degene die in Christus heilig is, verplaatst bergen ten goede –en de slechte tegen God gerichte mens doet de grond verschuiven en onmetelijke golven zich hoog verheffen ten kwade.
Mogen wij naderen tot de heiligheid van de opgestane Christus, opdat door Zijn genade de natuurlijke en geestelijke golven die onze huidige wereld treffen tot kalmte worden gebracht.
De genade van onze opgestane Heer Jezus Christus zij met u allen, geliefde kinderen in de Heer. Amen.

Heilig Pascha 2011

Bartholomeos, Aartsbisschop van Konstantinopel,
vurige voorspreker voor u allen bij de opgestane Christus.

Op zondag 24 april 2011 vieren de Orthodoxe, Rooms-Katholieke, Anglicaanse en Protestantse Kerken voor de tweede opeenvolgende keer samen de Opstanding van de Heer. Op Pasen belijden christenen dat Christus, die werd gedood aan het kruis, levend aan zijn discipelen verscheen. Het leven blijkt sterker dan de dood. Dat is de kern van de door alle christenen gedeelde boodschap van hoop, het goede nieuws voor iedereen. In onze donkerste nachten en harten vol zorgen zal het leven uiteindelijk zegevieren!

“Christus verrezen uit de doden; door zijn dood overwon hij de dood, aan hen die in het graf zijn heeft Hij het leven geschonken”, zingt de liturgie.

De reden voor dit onderscheid dient men te zoeken in het uitleg van de verschillende manieren van rekenen die worden toegepast door de christelijke Kerken om de Paasdatum vast te stellen. Aan de ene kant is er de Gregoriaanse kalender, die dateert uit de 16e eeuw, voornamelijk gebruikt door de westerse kerken. Aan de andere kant is er de Juliaanse kalender, de oudste, die wordt gebruikt als basis voor het berekenen van de Paasdatum door de Orthodoxe Kerk.

Net als vorig jaar krijgen we de gelegenheid om als christelijke Kerken samen de essentie van ons gemeenschappelijk geloof te herhalen. Aan het adres van allen die lijden onder sociale, economische en relationele moeilijkheden, geven we samen uitdrukking aan onze nabijheid en bereidheid om bij te dragen aan het tot stand komen van een meer rechtvaardige en broederlijke wereld.

De Opstanding is geen vage hoop. Pasen opent telkens opnieuw de weg tot Leven, ook nog vandaag. Dat is de verrassing en tevens de genade van Pasen. Wanneer moeilijke gebeurtenissen, ontmoediging of zelfs dood ons onder druk zetten, nodigt Christus ons uit om ons bestaan in te schrijven in zijn Leven. Dit is geen gemakkelijke noch passieve houding: de verrezen Christus stuurt ons op weg om teken van Leven te zijn waar hij ons roept. Onze Paasviering schenkt openheid naar allen!

Ja, het licht van Christus verlicht vandaag alle mensen! ‘Ik ben de opstanding en het leven. Wie in mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in mij gelooft zal nooit sterven”. zegt Jezus in het Evangelie van Johannes (11, 25-26).

“Christus is verrezen. Hij is waarlijk verrezen!”

Voor de Rooms-Katholieke Kerk, Monseigneur André Leonard.
Voor de Orthodoxe Kerk in België, Metropoliet Panteleimon.
Voor de Verenigde Protestantse Kerk in België, Dominee Guy Liagre.
Voor de Anglicaanse Kerk in België, Kannunik Robert Innes.

Patriarchale Boodschap ter gelegenheid van het
BEGIN VAN DE GROTE EN HEILIGE VASTEN

Prot. nrº 195

+ B A R T H O L O M E O S

DOOR DE GENADE GODS
AARTSBISSCHOP VAN KONSTANTINOPEL, HET NIEUWE ROME, EN OECUMENISCH PATRIARCH
AAN ALLE GELOVIGEN VAN DE KERK,
GENADE EN VREDE ZIJ U VAN ONZE REDDER EN HEER JEZUS CHRISTUS,
EN VAN ONS ZEGEN EN VERGEVING

Broeders en geliefde kinderen in de Heer,

“De renbaan van de deugd is geopend, wie wil strijden, laat hem binnen treden en zich omgorden voor de goede wedloop van de vasten” (Triodion Vergevingszondag). De renbaan is geopend, of beter gezegd, was al open, sinds het de albarmhartige Heer der Heerlijkheid behaagde de menselijke natuur aan te nemen. Vanaf die tijd roept Hij, door middel van Zijn Kerk, ieder mens om deel te hebben aan de oneindig grote genadegaven van de Alheilige Geest, vooral gedurende deze gezegende periode van de veertig dagen van de Heilige Grote Vasten.

Geliefde kinderen in de Heer,

Onze waarachtige God, die aanbeden wordt in de Drieëenheid, is de oneindige goedheid zelf, en Hij heeft het mensengeslacht uitsluitend en alleen uit liefde geschapen. Hij wilde, voor zover dat mogelijk is voor de menselijke natuur, de mensen deelgenoten maken van de grootheid van Zijn goddelijke heerlijkheid. Dat is het unieke doel van het menselijke leven in iedere tijd. Heel de heilige, Geest-dragende  traditie van onze orthodoxe kerk is er op gericht om dit doel te verwezenlijken. Daarom onderricht zij, verklaart zij en belicht zij heel het spectrum van het geestelijk leven en de veelzijdige geestelijke strijd, waarop de gelovige ziel zich altijd dapper moet toeleggen.

Iedere Christen ontvangt door het heilige Mysterie van de doop de genade van de Heilige Geest. Wanneer iemand met heel zijn goede wil begint God lief te hebben, dan laat de genade, op onverklaarbare wijze, hem delen in de rijkdom van haar goederen. Degene die er naar verlangt om deze ervaring van de genade vast te houden, zal met veel vreugde trachten om uit zijn ziel al de vergankelijke goederen van deze wereld op zij te zetten, om de verborgen schat van het waarachtige leven te verwerven. Naarmate de ziel voortgang maakt in het geestelijk leven verschijnt het daaraan gerelateerde goddelijke geschenk van de genade, namelijk de in de diepte verborgen goedheid van de Heer, die een veilige gids wordt bij de veelzijdige strijd (vgl. H. Diadochos hfst 77).

Deze geestelijke strijd is voor iedere gelovige een voortdurende strijd en daarom is het noodzakelijk dat men iedere dag, ieder moment van de dag, een nieuw begin maakt: “De tijd is aangebroken, het begin van de geestelijke wedloop, van de overwinning over de demonen, van de gepantserde zelfbeheersing, van de luister van de engelen, van de vrijmoedigheid bij God.” (Eer-stichier van de lofpsalmen van  vergevingszondag). De heilige Veertigdagentijd is een blijvende basis van de geestelijke heropleving en  vernieuwing van de mens. Daarom wijst de hymnendichter van het Triodion ons terecht op de essentie hiervan, wanneer hij zegt dat de lichamelijke vasten door onthouding van voedsel, gevolgd moet worden door reinheid die voortkomt uit de strijd om bevrijding van de hartstochten. Wanneer dat niet zo is, kan die vasten niet resulteren in verbetering van het leven, en zal deze door God als leugenachtig veracht worden (Wo. Apost. vd Lofpsalmen Zuivelweek).

De mogelijkheid dat de mens zijn geest [nous] kan concentreren op het verkrijgen van de kennis van God, en dat hij zijn geest kan terugtrekken uit de verstrooiing die veroorzaakt is door een hartstochtelijke gerichtheid op de schepping, is een inspannend en langdurig werk. Toch is dit onontbeerlijk en bepalend voor zijn geestelijk bestaan, en heel zijn sociale leven. De weg van de deugd lijkt hard in de ogen van hen die hiermee beginnen, en overdreven en onplezierig.  In werkelijkheid is dit niet waar, maar dit lijkt zo omdat de menselijke natuur gewend is geraakt aan gemak en genoegens. Voor wie meer dan halverwege is, blijkt de weg aangenaam en gemak­kelijk. (H. Diadochos hdfst.93).

Er zijn soms mensen die het grote mysterie van de vroomheid niet kennen, en die de orthodoxe ascetische traditie als iets verwerpelijks beschouwen. Zij menen dat dit de mens berooft van de creatieve verbeelding en het eigen initiatief, en in het algemeen van het genieten van het leven en de vreugde die daaruit voortkomt. Niets is echter minder waar. Alles wat God geschapen heeft, heeft Hij zeer goed geschapen, en Hij heeft het ons geschonken opdat wij ons erover zouden verheugen en ervan zouden genieten, en opdat het een aanleiding zou zijn tot voortdurende lofprijzing van onze Weldoener. Gods geboden leiden ons en beschrijven voor ons de juiste manier om Zijn Gaven te gebruiken. Ook ons lichaam en onze verbeelding en al onze geestelijke vermogens samen met al de materiële goederen worden dan werkelijk vreugdebrengend en weldoend voor ons leven. Hier tegenover staat dat het arrogante eigenwettige gebruik van deze materiële goederen, minacht wat de Schepper voor Zijn schepselen bepaald had. Dit misbruik bevredigt slechts voor een kort moment de waanzinnige arrogantie van de mens, zijn verwachtingen komen niet uit en dit leidt tot wanhoop, stress en verdriet.

Onze Verlosser, Die waarachtig God is en waarachtig mens, Die op onkenbare wijze gekend wordt door de nederigen die Zijn ongeschapen genade ontvangen, de Heer der heerlijkheid en Heer van de geschiedenis, Die harten en nieren doorgrondt, Die door Zijn goddelijke voorzienigheid het heelal tezamen houdt, vanaf het kleinste deeltje van Zijn schepping tot aan het voor het menselijk verstand onvatbare heelal, is door alle tijden heen de Weg, de Waarheid en het Leven. Zoals de Persoon Jezus Christus, de Bron van het leven, niet vastgehouden kon worden door de dood, maar deze vermorzelde en opstond, zo is het eveneens onmogelijk een volwaardig menselijk leven te leiden, zonder deel te hebben aan het levenschenkende Lichaam van de opgestane Christus, Zijn orthodoxe Kerk en de door de Heilige Geest geïnspireerde traditie. Kortom, de Heer blijft in eeuwigheid, terwijl de bedenksels van hoogmoedige mensen leugens zijn, zoals de Heilige Diadochos nadrukkelijk zegt: “niets is armzaliger dan de geest die buiten God om filosofeert over Gods zaken” (Filokalia) .

Geliefde kinderen in de Heer,

Bij het aanbreken van de heilige Grote Veertigdagentijd sporen wij u allen vaderlijk aan, om zonder angst of dralen, dapper en met heel uw zielskracht, vooruitgang te maken met het belangrijkste werk van ons leven, in de renbaan van het geestelijk werk, zodat gij uw zielen en lichamen zult reinigen van iedere smet en het Koninkrijk Gods zult bereiken, dat nu reeds aangebroken is in het tegenwoordige leven, voor allen die het oprecht uit heel hun ziel zoeken.

De genade Gods en Zijn oneindige barmhartigheid zij met u allen.

Heilige Grote Vasten 2011

+ Bartholomeos, Aartsbisschop van Konstantinopel,
vurige voorspreker voor u allen bij God.